Ruiken

Hoe ruikt het daar? Dat is de mooiste vraag die ik ooit gekregen heb. Want al zo vaak heb ik voor mezelf omschreven hoe heerlijk  het hier ruikt en dat dat niet uit te leggen is. En dat dat ruiken versterkt wordt als ik Paka oppak. Die geur zit nog duizendmaal sterker in zijn vacht. Ik ruik het als ik ’s ochtends de deur uit stap. Ik ruik het als ik langs de rivier naar mijn werk loop. Hier in dit deel  bij de Kilimanjaro heeft het weinig te maken met de geur die ik ken als ik het vliegtuig uit stap en denk ja dit is Afrika!  Dat is de geur van rode grond en verbrande vuurtjes. Gecombineerd met stank van vuilnis en verrotting. De Kilimanjaro ruikt fris of koud, opgewekt in ieder geval en vaak donker (kun je donker ruiken?) als het mistig is. De neus neemt wel vaker een loopje met me; de kleuren van stoffen van kleding en het groen van de overweldigende natuur, laten mij denken dat het lekker ruikt. Maar toch die andere geur een beetje muskusachtig en water en bloemig en hoe ruikt groen eigenlijk?  Ik zou niet weten waar het mee te vergelijken is. Er zijn ook bekende geuren. Zoals die van pas gemaaid gras. Als Massy langs is geweest met de slasher. Dat ruikt precies zo als het vers gemaaide gras vroeger thuis op de boerderij en dan een hele zomer lang. Hier maaien ze ook het gras maar dan met de hand, het ruikt precies zo. Ik weet ook nog dat het daarna naar hooi ging ruiken. Hooi ruikt ook lekker maar dat hooi heb ik in Afrika nog nooit geroken. Hooien doen we hier niet, voordat het hooi kan worden is het al op! Allemaal geuren die horen bij zien of omgekeerd, oproepbaar bij herinneringen.

Hoe gaat het daar echt? Is ook een mooie vraag. Soms zit ik er echt helemaal doorheen en dan helpt een mooie Kili en een lieve Paka niet. Dan wil ik linea recta terug naar een normaal huis met verwarming en licht en een warme douche en een tv en gewoon internet alles beschikbaar altijd. Als ik verrek van de kou, als het keihard regent. Als niets meer droogt en het hele project geen kant meer op gaat, dan denk ik, ik kap er mee. Dan moet ik misschien wel opgeven. Of zo ik wil; laten. En dan gaan mijn vrienden een rol spelen zoals de Kili en het pas gemaaide gras. Dan gooi ik al mijn twijfels op tafel en vraag ik ze mij te helpen met mij vragen te stellen waar ik zelf niet op kom. Daardoor weet ik nu bv dat ik van alles dat zo lang duurt ook heel moe raak, of dat eenzaamheid hoezeer ik ook een einzelganger ben, zijn tol eist. Niet echt kunnen sparren op eenzelfde niveau dodelijk en tegelijkertijd een gegeven is waar ik mee om moet zien te gaan, dagelijks. Niet meer zonodig naar oplossingen zoeken en een veranderende instelling in dagelijks denken is een eye-opener. Alles is anders. Bijstelling, aanpassing, alles opnieuw denken. Eigenlijk is het wel mooi om zo weer opnieuw te denken, mezelf opnieuw uit te vinden.

Een maandag. Is bijvoorbeeld een dag naar school. Ik geef les in English for beginners, Creation Class, Food and Hygiene en Influential people in the world. Iedere student moet in de klas zitten met een pen en potlood en een stukje papier. Anders mogen ze niet binnen. Leergierig en ‘bang’ voor mijn voorwaarden zie ik sommige studenten minimieme stukjes potlood uitwisselen. Zodat ze om en om kunnen schrijven. Het gaat hier natuurlijk niet om dat ik ga vragen om meer potloden en pennen. Het gaat er om dat deze studenten /kinderen niet beter weten. Dat ze vanuit niets hebben ook niets vragen. Het maakt mij in en in triest. Zoveel wil en zo weinig kansen.

Hoe kan dit ooit veranderen? Misschien door kindereren te leren dat ze iets beters verdienen? Dat ze niet in hetzelfde leven hoeven te stappen als hun ouders? Dat zij wel iets van hun leven kunnen maken.

In class “Influenticial People in the world”, hebben deze kinderen nog nooit gehoord van dr. Martin Luther King, ze willen alles weten over Obama maar dat Mandela de helft van zijn leven in de gevangenis heeft gezeten, weten ze dan weer niet. De oohs en aahs waren niet van de lucht! Op mijn vraag waar zij het dan over wilde hebben kwam Queen Elizabeth en Adolf Hitler. Losse flodders zijn het. Zij weten werkelijk niet waar ze het over hebben….

En zolang dat zo is, blijf ik hier.

Liefs Anne

2016-04-13 13.28.58 2016-04-16 10.33.01 2016-05-01 11.57.11 2016-05-18 17.24.19 2016-05-19 08.39.19 2016-05-23 08.39.29 april mei 2016 127 april mei 2016 142 engelbert en fundis may 2016 001 engelbert en fundis may 2016 006 engelbert en fundis may 2016 011

Mijn locatie .

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

5 Responses to Ruiken

  1. Plonie Jelsma says:

    Hoi Anne,
    Wat heb je het allemaal weer mooi verwoord! Ik belééf Tanzania weer.
    En wat zal je het bij tijd en wijle moeilijk hebben, maar je bent een doorzetter. Dat blijkt wel weer! Ben heel blij dat je blijft!

  2. Wat een mooi verhaal weer Anne.
    Heb het net hier op werk zitten lezen. Langzaam veranderde het geroezemoes van het callcenter in de jouw stem die dit voorlas. Heerlijk.
    Je hebt een heel duidelijk antwoord gegeven op de vraag hoe het daar ruikt.
    Het is een belevenis.
    Je doet ook heel goed werk zie ik. Keep up the good work ;)

  3. Marga v B says:

    Mooi geschreven Anne, op de manier zoals je het beschrijft krijg ik gewoon een heldere voorstelling hoe het er daar uitziet.
    Ook de beschrijving van de reuk van het gemaaide gras en hooi, heel herkenbaar.

  4. Renate Sloot says:

    Weer heel mooi ….xxx

  5. Gerhard Kolkman says:

    Prachtig verhaal Anne,
    Ik ruik je gevoel en ben blij met je laatste zin!!

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>