24 juli 2015 en een boek

24 juli is vast een mooie dag voor jou en voor mij.

Het duurt niet lang meer tot die dag voor de studenten en voor mijn verjaardag. Zeven euro en vijftig cent is echt genoeg! Lees verder waarom.

Even met de ogen knipperen en dan ben ik zo alweer meer dan een half jaar verder. Lekker in mijn vel. Ik heb een leuke baan een fijn huis leuke mensen om mee te werken en iedere dag een nieuwe uitdaging. Want alles gaat altijd anders. En dat geldt ook voor dit project. Heel graag wil ik blijven maar misschien kom/moet ik wel terug omdat het gewoon niet gaat, het geld er vanuit Tanzania toch niet komt. Het worden spannende maanden. Als de Tanzaniaanse fundraising waar ik eerder over sprak gaat plaatsvinden dan zijn we voor de komende 2 jaar redelijk zeker en kan er echt ontwikkeld worden. Voor nu is het overleven onder het motto ‘we work with the things we have’ en dat is geen loze kreet. Het is niemands schuld het is gewoon zoals het gaat.

Ik ben en blijf optimistisch en geloof dat het op de valreep voor elkaar gaat komen. Voor mij is het ook belangrijk dat Tanzania het gaat redden zonder substantiele hulp uit Nederland. Niet omdat we Nederland niet nodig hebben, we hebben Nederland hard nodig! maar meer omdat ik graag wil zien dat Tanzania zelf en de mensen die het zich hier kunnen veroorloven rekenschap gaan geven. Dat zou een goede stap zijn op weg naar zelfontwikkeling in plaats van ontwikkelingshulp. En Nederland blijft heel belangrijk in sponsoring van studenten en groepen die hier komen helpen om met ons af te bouwen. De charme van dit project is dat het een van oorsprong Tanzaniaans project is en de verhouding 20% Nederland en 80% Tanzania zou moeten zijn en dat zou ik zo graag in werkelijkheid willen zien. Misschien wel mijn missie….we zullen zien.

En het leven gaat gewoon ook hier door. Nu vakantie tot 19 juli en daarna weer iedere dag om 6 uur op en rond een uur of 9/10 gaan slapen. Het ritme van Afrika is leven bij licht en dat is vrij simpel. Het is om 7 uur licht en om 7 uur weer donker. In mijn geval is het ook echt donker want in mijn huis heb ik geen stroom. Ik stuurde laatst een foto hoe het er uitziet zonder stroom en de reactie zei: ‘kaarslicht ja god geen electriciteit hè.’

Ik weet het, het is moeilijk voor te stellen en toch voelt dat voor mij niet als missen. Natuurlijk zou het lekker zijn om bij de Kibosho kou een warme douche te kunnen nemen. Maar missen nee dat is iets anders. Dat zit ‘m dan waarschijnlijk meer in vriendschappen zoals ik ze gewend ben te hebben in Nederland. Het kunnen sparren of bomen met lekker eten en een fles wijn op tafel. En ook hier zouden we veel van elkaar kunnen leren. De gastvrijheid en het altijd delen en aan kunnen komen lopen wanneer je zin hebt in Afrika. Er is altijd genoeg ook al is er weinig. In Nederland spreken we af en dan is alles geregeld en is er aandacht en besteden we op gezette tijden tijd aan vriendschappen. En in Nederland zijn we meestal druk (druk, druk) op de vraag hoe gaat het. Hier hebben mensen tijd maar zijn ze niet gewend om emoties en gevoelens te delen. Of misschien doen ze dat niet met mij dat kan natuurlijk ook. Toch bij ‘erge’ dingen zoals overlijden, ziekte is het al snel over tot de orde van de dag. This is life zeggen ze dan. En dat is ook zo.

Afrika is voor mij de soberheid, de armoede tegenover de wil en de ontwikkeling in het eigen tempo. De rijkdom ook van het genoeg hebben aan wat er is. Daar tevreden mee zijn. En de schijnkanten daarvan. In Europa is alles beter en diezelfde glans wordt ook geschonken aan grote steden in Oost Afrika. In Dar es Salaam, Nairobi, Mombasa, Kigali daar moet je zijn voor het grote geld en dan geluk.

Ik zag laatst een mooi plaatje van de ontwikkelde mens die tegen de Neantherthaler zei: go back! You have messed up!

De vooruitgang is niet perse vooruit. En er wordt ook niet veel geleerd trouwens als ik kijk naar onze europese crisis. Wat kunnen we dan zeggen over ontwikkeling? Het is meer een vraag dan dat ik daar een antwoord op heb. Het heeft denk ik wel iets te maken met tempo en de tijd in jaren waarin die ontwikkelingen plaatsvinden.

Voor mij persoonlijk zit bijdragen en ontwikkelen in het hoofd. In wat je denkt en overdraagt. Dat is niet groot meestal is het klein. Wat kun jij bijdragen? Hoe kijk jij naar de wereld? Wat is het je waard om die te behouden en eerlijker te verdelen? En meer nog wat is het je waard om tegen jezelf te zeggen ‘ja ik heb iets gedaan vandaag om de ander een plezier te doen’. Daar begint het mee. En net zoals het dag en nacht ritme in Afrika houdt dat nooit op.

Op 24 juli 2015 kan het maar zo zijn dat ik 53 ga worden. Ik was sporadisch thuis de afgelopen jaren in de Akkerstraat op die datum en de meesten die dit lezen waren ook weg. Zelden heb ik om een kadootje voor mijn verjaardag gevraagd. Nu doe ik het wel. Zeven euro en vijftig cent heb ik ergens gelezen wordt er gemiddeld uitgegeven aan een kadootje. Laat ik dat nu net nodig hebben om per leerling hier het beste boek Swahili/Engels aan te kunnen schaffen! We hebben 38 studenten en volgens facebook heb ik zo’n 70 vrienden naast mijn gewone vrienden! Dan moet het minimaal goedkomen…..

Ik beloof dat ik alles meer ga gebruiken voor een studieboekenfonds op te zetten via KET Nederland. Voor nu geef ik mijn persoonlijke bankrekeningnr omdat het makkelijk is om dat geld in Tanzaniaanse shilling op te nemen en daarmee cash de boeken te kunnen betalen. Als er geld over is ga ik andere boeken kopen maar bijvoorbeeld ook zo’n mooie grote landkaart van Tanzania en de wereldkaart. Ik beloof een overzicht in detail van inkomsten en uitgaven.

Mijn kado…..ik hou er nu al van!

Liefs uit een groen en nog even koud Kibosho tot eind deze maand hebben ze mij verteld….
Anne

Ps: het boek is geschreven door een Tanzaniaan en zo goed omdat het in Swahili/Engels is compleet met fonetisch uitgeschreven Engelse uitspraak en opdrachten na ieder hoofdstuk. Ik heb nu 1 boek en de boardingstudenten komen om 5 uur vragen of ze het voor de avond mogen lenen. Als ik de boeken aan kan schaffen dan blijven ze eigendom van de school. De studenten moeten ze kaften en weer inleveren bij vertrek.
Tnv: Mw A M E Sloot NL40 INGB 0003 6990 74

boek 1

boek 2

koeien 28 mei 2015 032koeien 28 mei 2015 018koeien 28 mei 2015 033

Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 3 Comments

Boek = + 2

Het duurt niet lang meer voor de grote dag voor de studenten en voor mijn verjaardag!  Zeven euro en vijftig cent is echt genoeg!

Even met de ogen knipperen en dan ben ik zo alweer meer dan een half jaar verder. Lekker in mijn vel. Ik heb een leuke baan een fijn huis leuke mensen om mee te werken en iedere dag een nieuwe uitdaging. Want alles gaat altijd anders. En dat geldt ook voor dit project. Heel graag wil ik blijven maar misschien kom/moet ik wel terug omdat het gewoon niet gaat, het geld er vanuit Tanzania toch niet komt. Het worden spannende maanden. Als de Tanzaniaanse fundraising waar ik eerder over sprak gaat plaatsvinden dan zijn we voor de komende 2 jaar redelijk zeker en kan er echt ontwikkeld worden. Voor nu is het overleven onder het motto ‘we work with the things we have’ en dat is geen loze kreet. Het is niemands schuld het is gewoon zoals het gaat.

Ik ben en blijf optimistisch en geloof dat het op de valreep voor elkaar gaat komen. Voor mij is het ook belangrijk dat Tanzania het gaat redden zonder substantiele hulp uit Nederland. Niet omdat we Nederland niet nodig hebben, we hebben Nederland hard nodig! maar meer omdat ik graag wil zien dat Tanzania zelf en de mensen die het zich hier kunnen veroorloven rekenschap gaan geven. Dat zou een goede stap zijn op weg naar zelfontwikkeling in plaats van ontwikkelingshulp. En Nederland blijft heel belangrijk in sponsoring van studenten en groepen die hier komen helpen om met ons af te bouwen. De charme van dit project is dat het een van oorsprong Tanzaniaans project is en de verhouding 20% Nederland en 80% Tanzania zou moeten zijn en dat zou ik zo graag in werkelijkheid willen zien. Misschien wel mijn missie….we zullen zien.

En het leven gaat gewoon ook hier door. Nu vakantie tot 19 juli en daarna weer iedere dag om 6 uur op en rond een uur of 9/10 gaan slapen. Het ritme van Afrika is leven bij licht en dat is vrij simpel. Het is om 7 uur licht en om 7 uur weer donker. In mijn geval is het ook echt donker want in mijn huis heb ik geen stroom. Ik stuurde laatst een foto hoe het er uitziet zonder stroom en de reactie zei: ‘kaarslicht ja god geen electriciteit hè.’

Ik weet het, het is moeilijk voor te stellen en toch voelt dat voor mij niet als missen. Natuurlijk zou het lekker zijn om bij de Kibosho kou een warme douche te kunnen nemen. Maar missen nee dat is iets anders. Dat zit ‘m dan waarschijnlijk meer in vriendschappen zoals ik ze gewend ben te hebben in Nederland. Het kunnen sparren of bomen met lekker eten en een fles wijn op tafel. En ook hier zouden we veel van elkaar kunnen leren. De gastvrijheid en het altijd delen en aan kunnen komen lopen wanneer je zin hebt in Afrika. Er is altijd genoeg ook al is er weinig. In Nederland spreken we af en dan is alles geregeld en is er aandacht en besteden we op gezette tijden tijd aan vriendschappen. En in Nederland zijn we meestal druk (druk, druk) op de vraag hoe gaat het. Hier hebben mensen tijd maar zijn ze niet gewend om emoties en gevoelens te delen. Of misschien doen ze dat niet met mij dat kan natuurlijk ook. Toch bij ‘erge’ dingen zoals overlijden, ziekte is het al snel over tot de orde van de dag. This is life zeggen ze dan. En dat is ook zo.

Afrika is voor mij de soberheid, de armoede tegenover de wil en de ontwikkeling in het eigen tempo. De rijkdom ook van het genoeg hebben aan wat er is. Daar tevreden mee zijn. En de schijnkanten daarvan. In Europa is alles beter en diezelfde glans wordt ook geschonken aan grote steden in Oost Afrika. In Dar es Salaam, Nairobi, Mombasa, Kigali daar moet je zijn voor het grote geld en dan geluk.

Ik zag laatst een mooi plaatje van de ontwikkelde mens die tegen de Neantherthaler zei: go back! You have messed up!

De vooruitgang is niet perse vooruit. En er wordt ook niet veel geleerd trouwens als ik kijk naar onze europese crisis. Wat kunnen we dan zeggen over ontwikkeling? Het is meer een vraag dan dat ik daar een antwoord op heb. Het heeft denk ik wel iets te maken met tempo en de tijd in jaren waarin die ontwikkelingen plaatsvinden.

Voor mij persoonlijk zit bijdragen en ontwikkelen in het hoofd. In wat je denkt en overdraagt. Dat is niet groot meestal is het klein. Wat kun jij bijdragen? Hoe kijk jij naar de wereld? Wat is het je waard om die te behouden en eerlijker te verdelen? En meer nog wat is het je waard om tegen jezelf te zeggen ‘ja ik heb iets gedaan vandaag om de ander een plezier te doen’. Daar begint het mee. En net zoals het dag en nacht ritme in Afrika houdt dat nooit op.

Op 24 juli 2015 kan het maar zo zijn dat ik 53 ga worden. Ik was sporadisch thuis de afgelopen jaren in de Akkerstraat op die datum en de meesten die dit lezen waren ook weg. Zelden heb ik om een kadootje voor mijn verjaardag gevraagd. Nu doe ik het wel. Zeven euro en vijftig cent heb ik ergens gelezen wordt er gemiddeld uitgegeven aan een kadootje. Laat ik dat nu net nodig hebben om per leerling hier het beste boek Swahili/Engels aan te kunnen schaffen! We hebben 38 studenten en volgens facebook heb ik zo’n 70 vrienden naast mijn gewone vrienden! Dan moet het minimaal goedkomen…..

Ik beloof dat ik alles meer ga gebruiken voor een studieboekenfonds op te zetten via KET Nederland. Voor nu geef ik mijn persoonlijke bankrekeningnr omdat het makkelijk is om dat geld in Tanzaniaanse shilling op te nemen en daarmee cash de boeken te kunnen betalen. Als er geld over is ga ik andere boeken kopen maar bijvoorbeeld ook zo’n mooie grote landkaart van Tanzania en de wereldkaart. Ik beloof een overzicht in detail van inkomsten en uitgaven.

Mijn kado…..ik hou er nu al van!

Liefs uit een groen en nog even koud Kibosho tot eind deze maand hebben ze mij verteld….
Anne

Ps: het boek is geschreven door een Tanzaniaan en zo goed omdat het in Swahili/Engels is compleet met fonetisch uitgeschreven Engelse uitspraak en opdrachten na ieder hoofdstuk. Ik heb nu 1 boek en de boardingstudenten komen om 5 uur vragen of ze het voor de avond mogen lenen. Als ik de boeken aan kan schaffen dan blijven ze eigendom van de school. De studenten moeten ze kaften en weer inleveren bij vertrek.
Tnv: Mw A M E Sloot NL40 INGB 0003 6990 74

boek 1

boek 2

koeien 28 mei 2015 032koeien 28 mei 2015 018koeien 28 mei 2015 033koeien 28 mei 2015 013koeien 28 mei 2015 128koeien 28 mei 2015 070

 

Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 6 Comments

Long time no see blog

Ruim vier maanden onderweg het is hoog tijd voor een bericht van mij uit het mooie Tanzania. En dan is de vraag waar te beginnen. Bij de Kilimanjaro natuurlijk die hier in de achtertuin staat. Ik verbaas me iedere dag over de prachtige omgeving maar de Kili is een verhaal apart. Als het bewolkt of mistig is vergeet je dat ie er is. En dan wordt ie zomaar ineens als een decorstuk het podium op geschoven. Bij volle maan sprookjesachtig mooi met twinkelende sterren erboven alsof je een prachtig geillustreerd prentenboek openslaat. En dan weer is het een schilderij geschilderd in de beste traditie van Hollandse meesters. Wonderbaarlijke berg. Ik heb de gewoonte aangemeten om naar de Kili te zwaaien als die zich laat zien en hardop te roepen hallo Kili! Daar moeten ze hier natuurlijk erg om lachen maar inmiddels zwaait iedereen vrolijk mee. Met iedereen bedoel ik de staff.

Alweer heb ik een leuk team getroffen. Hardwerkende gemotiveerde mensen met een groot hart voor deze school in opbouw. Het is een kleine vaste kern tegenwoordig aangevuld met part time teachers. En 2 honden die opgeleid gaan worden tot serieuze watchdogs. Het is een groot terrein en dus kunnen de bewakers wel wat hulp gebruiken.

Inmiddels hebben we na 6 studenten bij aanvang in januari nu 35 studenten waarvan ongeveer 20 boarding. Jongens en meisjes in de leeftijd van 15 tot ongeveer 22 jaar. De meesten hebben secondary level afgerond en er zijn ook studenten die tot primary school standard 7 zijn gekomen. Omdat Engels in Tanzania niet de eerste (onderwijs)taal is is het niveau laag. De vreemde overgang in het Tanzaniaanse onderwijssysteem van ineens les krijgen in het Engels na Primary School zorgt er niet alleen voor dat het Engels pover is en veelal in standaardzinnen gesproken wordt maar dat ook het begrijpen in die taal moeilijk is. Hoe verwarrend moet dat niet zijn voor deze kinderen. Als vanzelf bemoeilijkt het het onderwijs. En als je niet uitkijkt dan begrijpen de studenten de stof niet in het Swahili en al helemaal niet in het Engels. En toch wil iedereen Engels leren. In de groep standard 7 studenten zijn er kinderen die soms zelfs niet goed kunnen lezen en schrijven. Een klein onderzoekje wijst uit dat dit de kinderen zijn in de hele grote klassen die naar de achterste bankjes verdwijnen en zo 7 jaar op school zitten en vrijwel niets leren.

Tegenwoordig geef ik naast Creation Class aan de hele groep iedere ochtend 1 of 2 uur Engelse les aan de echte beginners. En daarbij mogen ook staffleden aanschuiven. Het is fantastisch te zien dat de bewaker die moet beginnen aan zijn ochtenddienst een uur eerder komt en dat de bewaker die de nachtdienst er net op heeft zitten een uur langer blijft. Na natuurlijk het alfabet en tellen en zomeer leren we vooral Engels door kinderboeken te lezen en daar leer ik dan weer Swahili van want ieder Engels woord moet met handen en voeten in het Swahili vertaald worden. Hilarisch wordt het dan natuurlijk ook want ik sta van alles uit te beelden voor de klas en tekeningen te maken op het grote bord. Ze vinden het prachtig en ik geniet.

Met het team en de studenten vormen we inmiddels een mooie groep. Het werk concentreert zich rondom de dagelijkse dingen. Het land met de mais het kippenhok de mooie groentetuin het onderwijs in opbouw het eten en slapen en het geld water electriciteit of het gebrek daaraan. Regelmatig ben ik in gesprek over de toekomst van de school met Michael Ngarina. De 72 of inmiddels 73? jarige nog altijd functionerende onbezoldigde projectleider. Hij wordt hier mr Mandela genoemd maar dat mag hij niet weten. Een zeer charismatische man en een plezier om mee samen te werken. De financiele situatie van de school is niet rooskleurig dat is jammer en tegelijkertijd voor mij in dit soort projecten gesneden koek. Het gaat zoals het gaat.

Toch denk ik dat dit project een kans heeft als we het langzaamaan doen. Stapje voor stapje. Alle grootste plannen die er lagen zijn op dit moment niet uitvoerbaar. Ik voel dat zelf niet als een teleurstelling. Het credo is werken met wat we hebben. En zo zijn we bezig. Met op dit moment de courses Tailoring, Nursery teaching, Electricity en Agriculture. Wat mij betreft worden we een halve boerderij en verkopen we wat we verbouwen. Als het goed is zijn er koeien in aantocht! En als er weer een beetje meer geld is dan maken we de stal echt varken klaar en kunnen er biggen komen.

Het bloed kruipt: eens een boerendochter altijd een boerendochter. En dat doet me denken aan een vreemd déjà vu dat ik ergens in februari had toen ik terug kwam van Moshi achterop een brommertje. We zoefden door de bananenplantages en dan plots rij je aan op een open stuk. Ik dacht dit ken ik maar ik kan er niet opkomen. Pas een week erna wist ik het. Het deed me denken aan de boerderij waar ik geboren ben. De weilanden met de hoge bomen en dan die lucht erachter blauw met witte wolkjes. Die weilanden zijn hier koffieplantages vandaar misschien. Mooi.

En hoe zit ik er dan verder bij? As we speak met kaarslicht en een nu net op solar waka waka lichtje (want geen zon) achter de laptop met Paka (poes) op schoot. In een mooi huisje dat ik ervaar als mijn huis. Ik heb geen electriciteit. Tegenwoordig woon ik voor het eerst in mijn leven 2 onder 1 kap. Paul Kapiki de Electrical teacher en mijn zeer gewaardeerde rechterhand woont naast mij met zijn fiancee. Ik heb een woonkamer een slaapkamer een extra kamer dan een binnenplaats waar het nu keihard regent. En dan bevindt zich aan de overkant van die binnenplaats de andere afdeling. In volgorde: toilet gat in de grond douche koud voorraadhok keuken en wasplaats. Jahaa dat is groter dan de Akkerstraat! Heel blij met dit huis en vooral de rust en de stilte. Het is wel op het schoolterrein en toch precies ver genoeg weg om prive te kunnen leven na het werk en in het weekeinde.

Dankzij Alex ben ik via een ingenieuze constructie zonder electriciteit toch internet connected in mijn huisje. Niet zo sterk als op de school maar wel genoeg om de krant te lezen en te mailen. Nu tijdens het regenseizoen baal ik dat ik niet meer warmere kleren mee heb genomen en maar 1 paar sokken bij me had. Gelukkig hebben de Nederlanders hier HEMA vesten achter gelaten en van de Rijks Universiteit Groningen trof ik prachtig warme omslagdoeken/dekens aan die me nu zeer van pas komen. Denk niet dat ik zielig ben want Moshi is dichtbij en daar hebben ze mayonnaise en bruin brood en ook wijn en nieuwe sokken!

Wel wil ik een keer uitleggen dat een leven in Afrika niet geromantiseerd moet worden. Het is altijd afzien als je een geboren en getogen westerling bent en niet een expatter bent of wil zijn. Je haren wassen met Kilimanjaro ijskoud water is niet fijn. Koud douchen is lekker in 30 of meer graden niet nu. Kleren beddegoed en handdoeken wassen op de hand is veel werk en droogt echt niet als het dagen regent. Eten blijft niet lang goed zonder koelkast. Met de paraplu op naar de wc is ook een raar gezicht al kijkt er niemand maar ja het moet soms ook al is het 3 meter aan de overkant. En wat dan als je ‘s nachts moet? Ook met de paraplu. Probeer een dag te leven zonder electriciteit en water uit de kraan en zie hoe je leven er uitziet in het donker. Dan kom je een beetje in de buurt bij mijn leven na 7 uur als het hier donker is.

En zo is echt leven en wonen en werken in Afrika iets heel anders dan de meeste mensen denken. Voor mijzelf is het schipperen tussen wat ik ken en liever zie. Tussen wat ik mis en nooit in Nederland zal hebben. Ik worstel vaak met waar te zijn. Hier of daar. En wat is dan hier en wat is dan daar? Grote vraag. Ik ken het antwoord niet. Wel weet ik dat ik me wederom goed en gelukkig voel hier. En hier is dan Tanzania Umbwe Kibosho Kilimanjaro region eastern Africa. Je weet wel zoals je vroeger schreef: ik ben….ik woon…en dan in Nederland Europa Wereld Aarde.

Nog een mooi voorval misschien wel om iets van voorgaande te illustreren. Neema studente Nursery Training vroeg mij laatst in Creation Class: did you ever wish to be an African? Wat een mooie vraag. Ik kon er niet direct antwoord op geven. Ik moest er over nadenken en zei ja. Omdat ik toen het antwoord een beetje gevonden had. Sinds ik regelmatig in Afrika ben hebben de 2 kleine woorden ‘take care’ verschillende betekenissen gekregen. In Nederland is dat zoiets als zorg goed voor jezelf. In Afrika is dat zorg goed voor de ander.

Zolang ik dit soort vragen krijg en ik deze levenslessen daarmee krijg ben ik inderdaad gelukkig in Afrika. Als er zonodig geholpen moet worden luister dan. Kennisoverdracht en willen delen daar zit de crux niet in het ongelijke. En wie zijn wij eigenlijk om te denken dat de ander onderontwikkeld is? Kwamen wij ook niet van ver? Er zijn zoveel verschillen.

Het referentiekader is compleet anders. Niet beter of slechter. Gewoon ANDERS

Liefs Anne

tailoringstudentsupporter Ceciliastudenten 2slippers 1Simba and Faruregenboog 3Paul explainingPaul & Michaelpaka mei 2015 055paka mei 2015 038Massy en Pascalimarkt 2KilimanjaroKili 9 mei 2015 030Kili 9 mei 2015 020Kili 9 mei 2015 001highest tower 14 april 2015 040feb mrt 2015 058feb mrt 2015 048feb 2015 021eind maart 2015 060eind maart 2015 042bordbloemen en dogs 1e week mei 2015 008bloemen en dogs 1e week mei 2015 005begin april 2015 016begin april 2015 013begin april 2015 003Anna en Annealles 452alles 447alles 443alles 4272015-03-03 17.55.132015-02-14 18.18.4105403602517 april 23 maart 2015 05517 april 23 maart 2015 03717 april 23 maart 2015 03417 april 23 maart 2015 02417 april 23 maart 2015 01717 april 23 maart 2015 016014008

Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 3 Comments

Mooi

Een ander jaar een nieuw begin en een iets groter avontuur. Eerder dichterbij dan ik ooit had kunnen denken of dromen. Misschien wel een leven in Afrika.feb 11 met flora op pad 087 Ik denk terug aan 2008 waar Caroline mijn beste vriendin gewoon zomaar dood ging en ik dacht als je ooit nog eens wil doen wat je soms wel eens dacht dan moet je wel een beetje opschieten. Dat is er van gekomen. Ik wil Caroline nog een keer noemen. Haar naam. Haar sprinkelsprankel. Misschien is dat geen woord maar het beschrijft haar. En het omschrijft onze vriendschap. Gek met z’n tweeen. We hebben ongelooflijk veel lol gehad samen. En zonder haar was ik nu niet geweest waar ik nu ben in mijn leven.

En dan nu het nieuwe avontuur. Met dank overigens aan Mirjam Laan die ik heb leren kennen tijdens mijn 9 maanden Tanzania periode. Sarakasi ya Vijana van http://stichting-twiga.nl/  Geweldige tijd en als ik al niet half verliefd was op Oost Afrika dan ben ik het daar helemaal geworden.

Mirjam heeft mij in contact gebracht met de Nederlandse tak van Stichting KET (2007) en met Bert Boekhold. Wat een aardige en geweldige en gedreven man met een heel groot hart! KET is een van oorsprong Tanzaniaanse Stichting (2004) en staat voor Kibo Education Trust. Een school in eerste instantie voor weeskinderen moest er komen. En op die school moet er een vak geleerd worden. Bewust geplaatst op het platteland net buiten de stad Moshi in noord Tanzania om de kinderen/studenten in hun leefomgeving te laten blijven. Een vak leren. Tanzania KET dec 2014Ik blijf het een goed onderwijsidee vinden om zo ook een omgeving levend te houden.

Prachtig. En nu staat er een school die met vereende krachten en door fantastische bouwgroepen uit Nederland gebouwd is. Alles is in potentie aanwezig. We hebben een KVTCschoolgebouw, een aankomstpaviljoen, een teachershouse, een principalhouse, een varkensstal, een kippenhok, een boardinghouse, een voetbalveld en een campingsite en toilet/doucheblok voor het toerisme in aanbouw. Zoals gezegd alles is er en veel is nog niet af.

En nu moet er leven in en een echt begin gemaakt worden met alles! Studenten om mee te beginnen. Zo veel heel veel om te ontwikkelen. Het wordt mijn allergrootste klus ooit. 300 studenten uiteindelijk dat is het doel maar ook het toerisme op de kaart zetten. En wat dacht je van een visvijver en een restaurant en een additionele koe naast straks varkens en de nu al aanwezige kippen?

Begin December heb ik een week rond mogen kijken en kennis kunnen maken. Een week doorgebracht met Michael Ngarina. MichaelDe 72 jarige Projectleider en een zeer charismatische man. De man die aan het einde van die week aan de rand van zijn project stond en zei it breaks my heart that this project is not yet alive. De tranen sprongen mij (ook) in de ogen en ik dacht ja dat moet gebeuren en dat moet hij nog wel meemaken in zijn leven.

Na de week in Tanzania is alles snel gegaan. Drie keer goedkeuring Tanzania Nederland en van mijzelf. Evaluatie en plan van aanpak geschreven. Afspraken en overdrachten in Nederland. En dan dringt nu door door dat ik ga voor een jaar of twee met een optie op drie om dat gewenste leven in de brouwerij te brengen. Het huis is verhuurd voor een jaar wederom met toestemming van die hele aardige woningbouwvereniging Volkshuisvesting. Instanties als Unive en de gemeente Arnhem werken mee. En dan kan ik weer vertrekken.

Ik heb de laatste tijd aan meerdere mensen verteld hoezeer ik me realiseer wat het betekent om zo vrij als een vogel te zijn. Ik wil er aan toevoegen hoe ik met juist geen geld de leukste dingen heb gedaan de afgelopen jaren en ben gekomen waar ik me nu thuis voel in mijn leven. In Afrika en in Nederland. Dank alle lieve vrienden waar ook ter wereld!
En nu gewoon maar weer eens kijken hoe het is in ditmaal Umbwe en MoshiMoshi Kibosho regioOp weg naar het project in Tanzania.

 

Donderdag 15 januari vlieg ik naar Kilimanjaro. KilimanjaroHet wordt een behoorlijke klus en ik ga het niet alleen doen. Er zijn zoveel mensen in Nederland en Tanzania die met http://www.projecttanzania.nl/ verbonden zijn. Dat feit geeft mij het vertrouwen dat we dit project samen de volgende fase in kunnen loodsen; de school en het project in al haar facetten verder opbouwen en ontwikkelen. Heel veel dank aan allen en met name Bert en Michael die mij het volle vertrouwen geven.

Karibu Tanzania

Liefs Anne

Contact/communicatie:

Ik ga jullie op de hoogte houden via een nieuwsbrief die maandelijks geplaatst gaat worden op de website van Project Tanzania en ik zal proberen wekelijks via de facebookpagina van Project Tanzania berichten te plaatsen.

amesloot@hotmail.com (Tanzaniaans nummer volgt zsm)

http://www.projecttanzania.nl/om te kijken en misschien te doneren?

En als toetje dit filmpje in december 2014 door mij gemaakt:



Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 11 Comments