Ruiken

Hoe ruikt het daar? Dat is de mooiste vraag die ik ooit gekregen heb. Want al zo vaak heb ik voor mezelf omschreven hoe heerlijk  het hier ruikt en dat dat niet uit te leggen is. En dat dat ruiken versterkt wordt als ik Paka oppak. Die geur zit nog duizendmaal sterker in zijn vacht. Ik ruik het als ik ’s ochtends de deur uit stap. Ik ruik het als ik langs de rivier naar mijn werk loop. Hier in dit deel  bij de Kilimanjaro heeft het weinig te maken met de geur die ik ken als ik het vliegtuig uit stap en denk ja dit is Afrika!  Dat is de geur van rode grond en verbrande vuurtjes. Gecombineerd met stank van vuilnis en verrotting. De Kilimanjaro ruikt fris of koud, opgewekt in ieder geval en vaak donker (kun je donker ruiken?) als het mistig is. De neus neemt wel vaker een loopje met me; de kleuren van stoffen van kleding en het groen van de overweldigende natuur, laten mij denken dat het lekker ruikt. Maar toch die andere geur een beetje muskusachtig en water en bloemig en hoe ruikt groen eigenlijk?  Ik zou niet weten waar het mee te vergelijken is. Er zijn ook bekende geuren. Zoals die van pas gemaaid gras. Als Massy langs is geweest met de slasher. Dat ruikt precies zo als het vers gemaaide gras vroeger thuis op de boerderij en dan een hele zomer lang. Hier maaien ze ook het gras maar dan met de hand, het ruikt precies zo. Ik weet ook nog dat het daarna naar hooi ging ruiken. Hooi ruikt ook lekker maar dat hooi heb ik in Afrika nog nooit geroken. Hooien doen we hier niet, voordat het hooi kan worden is het al op! Allemaal geuren die horen bij zien of omgekeerd, oproepbaar bij herinneringen.

Hoe gaat het daar echt? Is ook een mooie vraag. Soms zit ik er echt helemaal doorheen en dan helpt een mooie Kili en een lieve Paka niet. Dan wil ik linea recta terug naar een normaal huis met verwarming en licht en een warme douche en een tv en gewoon internet alles beschikbaar altijd. Als ik verrek van de kou, als het keihard regent. Als niets meer droogt en het hele project geen kant meer op gaat, dan denk ik, ik kap er mee. Dan moet ik misschien wel opgeven. Of zo ik wil; laten. En dan gaan mijn vrienden een rol spelen zoals de Kili en het pas gemaaide gras. Dan gooi ik al mijn twijfels op tafel en vraag ik ze mij te helpen met mij vragen te stellen waar ik zelf niet op kom. Daardoor weet ik nu bv dat ik van alles dat zo lang duurt ook heel moe raak, of dat eenzaamheid hoezeer ik ook een einzelganger ben, zijn tol eist. Niet echt kunnen sparren op eenzelfde niveau dodelijk en tegelijkertijd een gegeven is waar ik mee om moet zien te gaan, dagelijks. Niet meer zonodig naar oplossingen zoeken en een veranderende instelling in dagelijks denken is een eye-opener. Alles is anders. Bijstelling, aanpassing, alles opnieuw denken. Eigenlijk is het wel mooi om zo weer opnieuw te denken, mezelf opnieuw uit te vinden.

Een maandag. Is bijvoorbeeld een dag naar school. Ik geef les in English for beginners, Creation Class, Food and Hygiene en Influential people in the world. Iedere student moet in de klas zitten met een pen en potlood en een stukje papier. Anders mogen ze niet binnen. Leergierig en ‘bang’ voor mijn voorwaarden zie ik sommige studenten minimieme stukjes potlood uitwisselen. Zodat ze om en om kunnen schrijven. Het gaat hier natuurlijk niet om dat ik ga vragen om meer potloden en pennen. Het gaat er om dat deze studenten /kinderen niet beter weten. Dat ze vanuit niets hebben ook niets vragen. Het maakt mij in en in triest. Zoveel wil en zo weinig kansen.

Hoe kan dit ooit veranderen? Misschien door kindereren te leren dat ze iets beters verdienen? Dat ze niet in hetzelfde leven hoeven te stappen als hun ouders? Dat zij wel iets van hun leven kunnen maken.

In class “Influenticial People in the world”, hebben deze kinderen nog nooit gehoord van dr. Martin Luther King, ze willen alles weten over Obama maar dat Mandela de helft van zijn leven in de gevangenis heeft gezeten, weten ze dan weer niet. De oohs en aahs waren niet van de lucht! Op mijn vraag waar zij het dan over wilde hebben kwam Queen Elizabeth en Adolf Hitler. Losse flodders zijn het. Zij weten werkelijk niet waar ze het over hebben….

En zolang dat zo is, blijf ik hier.

Liefs Anne

2016-04-13 13.28.58 2016-04-16 10.33.01 2016-05-01 11.57.11 2016-05-18 17.24.19 2016-05-19 08.39.19 2016-05-23 08.39.29 april mei 2016 127 april mei 2016 142 engelbert en fundis may 2016 001 engelbert en fundis may 2016 006 engelbert en fundis may 2016 011

Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 5 Comments

HOME

Het is wat; zo ben je thuis en weer thuis. Wat een gek gedoe naar Nederland gaan om een huis op te geven en weer thuis te komen in Tanzania. Want zo voelt het precies. Ergens vanaf november 2015 heb ik er vreselijk tegenop gezien dat te moeten doen vanwege de heisa en omdat de tijd zo kort was. Meerdere keren heb ik geschreven in mijn dagboek ‘ik zal blij zijn als het 13 januari is want dan ben ik gewoon weer terug in Tanzania en dan is het klaar ook als het niet zo is’. En zo is het ook gegaan. Op wat prularia, koffiezetapparaat, stofzuiger en een matras na want ja ik moest de laatste nacht toch ergens op slapen, is de woning leeg opgeleverd. En met al die heisa heb ik ook volop kunnen genieten van iedereen weer zien en ook zoveel mogelijk in de Akkerstraat oude staat. Ik kan zeggen dat ik tot op het laatste moment genoten heb van die plek. Alleen en met vrienden die ik daar als vanouds in de afgelopen 13 jaar gezien heb. Met hulp van een paar sterke en lieve mannen is het hoognodige opgeslagen bij een meest vriendelijk bedrijf in Arnhem. De rest is voorgoed weg gegaan via Switch en zij hebben alles niet bruikbaar naar de stort gebracht. Eind goed al goed en het voelt ook goed nu ik er hier in Tanzania op terug kijk. Het is goed zo.

Tja en wat neem ik dan mee in de koffer naar een semi-permanent huis in Tanzania? Nou euh bijvoorbeeld als eerste gekocht in Nederland…. een thermo legging! En goeie onderbroeken maar ook mijn peugeut pepermolen met zwarte peperkorrels en een echt goeie blikopener. Of wat dacht je van bisonkit lijm gevonden in de keukenla. De mooie houten snijplank en het goeie mes en een wasrekje van de HEMA die je aan de deur kan hangen. En ook mijn lichtgewicht bamboo dekbed en de hangmat die ik nooit heb kunnen gebruiken omdat ik te klein woonde. Het zal jullie in Nederland waarschijnlijk worst wezen maar ik heb een heel jaar de tijd gehad om te denken tjezus het ligt in de Akkerstraat! Ik mis dat! Ik heb ook meegenomen mijn kwasten om te kunnen schilderen en schilderijlijstjes met daarin nog foto’s of dierbare kaarten. En tot slot mijn 2 maskers.  Eentje uit Uganda en een andere herkomst onbekend  gekregen van een goede vriend.

Die andere goede vriend poes Paka was er bij aankomst niet en ook 5 dagen daarna niet. Mijn huis was niet compleet zonder dat beest. Ik heb steeds gevoeld dat Paka belangrijk is voor mij in dit avontuur. Paka hoort bij mij in dit leven nu. Het is een beetje wat De Dijk zingt in het liedje ‘als ze d’r niet is’ en dan is het in dit geval gewoon een kat en een hij want Paka is een kater. Ik heb het geweten en de rest van het team hier in Tanzania ook. Tot op het bot verdrietig en bijna denkend; hij is er echt niet meer, kwam ie op dag 6 toch aanlopen. Allebei zooooo blij! Wat ik iedere dag zie maakt me blij. De pepermolen  ’s ochtends en Paka die langs mijn been strijkt. En vanaf datzelfde plekkie uit het keukenraam de Kili zien maakt het compleet. Mijn thuis. En dan ga ik aan het werk.

Dat werk heeft weer een aanvang genomen. Dit keer is het anders. Waar ik voorheen op weg ging naar weer een nieuw avontuur, zo kom ik nu terug om verder te gaan. Voor het eerst mag en kan ik verder bouwen op wat ik met anderen al neergezet heb. Ik ben daar allerminst zeker over maar die mogelijkheid hebben, is nieuw. Geruster ga ik deze toekomst in, ook omdat ik er meer tijd voor heb. Voorlopig 2 jaar en daarna zie ik verder.

Tot nu toe is het een rollercoaster geweest waarbij ik steeds het gevoel heb van het een naar het ander geslingerd te worden. Na de toch na- kater om en in Nederland en de Akkerstraat werd ik goed ziek en vond ik allemaal lieve mensen op mijn stoep. KVTC staff met eten, studenten met  limoenen. Er is eigenlijk zoveel gebeurd in zo korte tijd.

Ingrijpende en emotionele gebeurtenissen. Het is me niet in de kouwe kleren gaan zitten en weer leer ik veel.

Zoals dat een van onze studentes zoek en kwijt was en ook weer bevrijd is. Zij bleek in een ingewikkeld familie/uithuwelijk drama te zitten. Ik wil erover vertellen omdat dat ook realiteit is. Ze heeft 3 weken in een onwenselijke en onveilige situatie opgesloten gezeten. Meisjes en jonge vrouwen zijn nog altijd vaak niet veilig, ook in dit deel van Tanzania waar het relatief welvarend is. Dat meisjes en jonge vrouwen niet altijd veilig zijn is natuurlijk schokkend maar dat er geen enkele aandacht of opvang voor hen bestaat, is vele malen erger. De studente in kwestie is weer terug en om die reden nu in boarding in plaats van een dagscholier. We begeleiden haar zo goed mogelijk door middel van aandacht, praten en tekenen.

Met het langer hier (of in oost-Afrika) zijn, kom ik steeds dichterbij het echte leven en dat is niet altijd fijn en ook niet altijd wat iedereen wil horen. Tanzania is mooi en de mensen zijn relaxt en lief maar het contrast zoals altijd is groot. Misschien wel meer in deze omgeving waar ik nu ben. Moshi de stad op minder dan 25 km is mooi en groen en welvarend. Kilimanjaro is ook geen arme streek en toch zijn er mensen die niets hebben, in het donker leven, geen wc hebben en kinderen die niet sporen, uitsluiten. Toch worden ook in deze omgeving meisjes uitgehuwelijkt, zijn meisjes vaak onvrij en tweederangs. Er is veel aan de hand.

En wat op andere plaatsen in de wereld aan de hand is, gebeurt ook hier; de rijken worden rijker en de armen armer. De kloof wordt groter. Ik blijf geloven dat educatie een manier is om zelfbewustzijn te leren en vooral ook om jongens en mannen te leren dat het anders kan en moet. Hoe ‘grappig’ het soms ook lijkt dat alle gekken hier nog op straat lopen, zo erg is het ook dat er in deze buurt niets bestaat aan social work, opvang of nog verder weg psychiatrische hulp.

De hand ophouden zit stevig vastgeroest en nog altijd wordt ik na mzungu (witte) toeroepen, gevraagd om snoep.  De kinderen hier in de buurt weten dat ik woest word als ze dat zeggen en vragen, maar een paar kilometer verderop treffen ze misschien wel die witte die snoep en daarna geld geeft of andersom.

Het is niet zozeer iemands schuld,  ik probeer slechts het dilemma weer te geven. Van iets geven en iets krijgen. Al vaker zei ik dat het zit in kennis delen maar zelfs dat is moeilijk want niet de taal maar de verschillende achtergrond en geschiedenis maken bijna alles zo moeilijk verstaanbaar. Hetzelfde willen is niet hetzelfde als hetzelfde kunnen.  En dan heb ik het niet over intelligentie.

Hoe het wel zou moeten weet ik ook niet. Ook dat heb ik al vaker geschreven. Luisteren is een goed idee. Echt goed luisteren is een kunst apart. En daar heb je 2 mensen/partijen voor nodig. Soms is het zo simpel als de vraag ‘wat kun jij en wat kan ik?’. En kunnen we daar dan samen iets uithalen wat nieuw is en het een beetje beter maakt.

In het geval van de studente en mijn geploeter om de zaak aanhangig te maken, staat op een goeie dag Oma op de stoep. Ze heeft besloten om voor haar kleindochter op te komen. Ze heeft het nooit gevraagd, bovendien spreekt ze geen Engels maar we begrijpen elkaar heel erg goed. En dus hebben we de volgende dag met z’n drieen; Oma, studente en ik een officele aanklacht ingediend en die luidde rape.

Mensen kunnen wel wat veranderen.

En zo kom ik aan bij de laatste tijd, het herstarten van de school. Eigenlijk ook geinspireerd door wat ik in een eerder project in Kenia heb ervaren. Je krijgt pas iets van de grond als je de community meehebt. En dus hebben we een brief geschreven dat mensen zich konden melden voor een gedeeltelijk gesponsorde plaats. En het woord was ook dat zij zelf na moesten denken over hun eigen bijdrage op welke manier dan ook. Hartverscheurende verhalen heb ik gehoord. Wie wel, wie niet en wie ben ik om dat te beslissen? Verschrikkelijk.  Al die gesponsorde mensen worden in ieder geval ook deels gesteund door hun eigen extended family maar ook door hun local leaders, pastors of moskee leiders. Het is de enige manier om iedereen verantwoordelijkheid te laten nemen voor goed onderwijs waar iedereen naar snakt. Mijn hoop is dat daardoor, zij het langzaam ook ontwikkeling op andere gebieden plaatsvindt. In het denken in het doen. Het moet ergens beginnen van binnenuit.

Ik heb gezien dat het kan. Bijvoorbeeld in Kenya. Daar staat nu een school die omarmd is door de plaatselijke Masaai gemeenschap. In februari heb ik al die mensen weer terug gezien. De studenten, de chiefs en de honden! Het was een prachtige dag met zo’n 400 Masaai op de been om de eerste Graduation te vieren. Behalve een hartelijk en emotioneel weerzien, is het voor mij het bewijs dat kansen in onderwijs echt hoop geeft op een betere toekomst.

Voor de school hier in Tanzania hoop ik natuurlijk hetzelfde als het gaat om de omarming van de gemeenschap en sponsoring aan Tanzaniaanse zijde. Met de laatste actie zijn we op de goede weg. Dan nog zijn we er niet want de Tanzaniaanse regering geeft weinig prioriteit aan vakonderwijs. Dat is jammer. Ik geloof dat we dezelfde ‘fout’ in Nederland gemaakt hebben toen we de Technische school hebben afgeschaft…   Er gaat hier in Tanzania nog altijd dezelfde grap rond. Een universitair opgeleid iemand zit aan een bureau met achter zich het ingelijste diploma. En als je verder kijkt zie je geen muren. Geen dak. Er was niemand om dat huis te metselen.

Soms hebben Afrika en Nederland dezelfde problemen en dan verschillen we weer weinig. Dat denk ik eigenlijk wel vaker; de wereld kent veel meer overeenkomsten dan verschillen.

Veel liefs van mij, Anne

kenia feb 2016 335 kenia feb 2016 162 kenia feb 2016 132 exams March 2016 001 exams land results soda march 2016 057 exams land results soda march 2016 033 Cecilia Pasen 27 maart 2016 016 2016-03-05 18.19.57 2016-02-05 09.23.21 2016-01-30 16.29.00 2016-01-12 16.47.44 2016-01-06 16.57.05 Akkerstraat

Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 5 Comments

Gaat iets langer ver weg

Continue reading

Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 5 Comments

Boeken en lieve, alle mensen!

Tjonge jonge wat een feest die 24 juli en het gaat maar door. De beste verjaardag van mijn leven! Ik ben geraakt door alle reacties en giften, echt waar. En ik had best gedacht dat er wat zou gebeuren maar ik had niet kunnen bedenken dat er maar liefst tot nu toe bijna 700 euro is binnengekomen! Geweldig en zo enorm bedankt. Die 40 boeken Swahili/Engels zijn onmiddellijk aangeschaft en uitgedeeld op mijn verjaardag. stella camers 093

studenten en kado

Het regende en het was koud in Kibosho maar dat mocht de pret in het geheel niet drukken. Voor het eerst in mijn Afrika bestaan waren er vriendinnen uit Nederland hier en aanwezig op deze hele leuke dag. De geimproviseerde celebration door de teachers Paul en Anna was ontroerend en hilarisch. Er waren verjaardag 127bloemen, bloemen, bloemen, kaarten en nog eens kaarten, we hebben gedanst, gezongen en gek gedaan. verjaardag 118De boeken uitdelen was natuurlijk het allerleukste. Ik hield het natuurlijk weer niet helemaal droog maar jeetje die blije bekkies met een eigen boek. En met de rest van het geld gaan we voor iedere course een goed boek aanschaffen. Een waaruit de teacher kan teachen en de leerling kan leren. Dan kunnen we kopieen maken voor de leerlingen want hoe leuk internet ook is, iets in handen hebben is fijn en geeft de studenten ’s avonds de mogelijkheid om te leren. Dat willen ze; leren! Dank dank dank vooral namens de studenten en dit wordt vervolgd want op de vraag ‘wat heb je nodig?’ Is het antwoord boeken.

Veel liefs, Anne

stella camers 091verjaardag 116stella camers 092verjaardag 071verjaardag 073stella camers 090verjaardag 115dankjewel !

Mijn locatie .

Posted in Geen categorie | 2 Comments