HOME

Het is wat; zo ben je thuis en weer thuis. Wat een gek gedoe naar Nederland gaan om een huis op te geven en weer thuis te komen in Tanzania. Want zo voelt het precies. Ergens vanaf november 2015 heb ik er vreselijk tegenop gezien dat te moeten doen vanwege de heisa en omdat de tijd zo kort was. Meerdere keren heb ik geschreven in mijn dagboek ‘ik zal blij zijn als het 13 januari is want dan ben ik gewoon weer terug in Tanzania en dan is het klaar ook als het niet zo is’. En zo is het ook gegaan. Op wat prularia, koffiezetapparaat, stofzuiger en een matras na want ja ik moest de laatste nacht toch ergens op slapen, is de woning leeg opgeleverd. En met al die heisa heb ik ook volop kunnen genieten van iedereen weer zien en ook zoveel mogelijk in de Akkerstraat oude staat. Ik kan zeggen dat ik tot op het laatste moment genoten heb van die plek. Alleen en met vrienden die ik daar als vanouds in de afgelopen 13 jaar gezien heb. Met hulp van een paar sterke en lieve mannen is het hoognodige opgeslagen bij een meest vriendelijk bedrijf in Arnhem. De rest is voorgoed weg gegaan via Switch en zij hebben alles niet bruikbaar naar de stort gebracht. Eind goed al goed en het voelt ook goed nu ik er hier in Tanzania op terug kijk. Het is goed zo.

Tja en wat neem ik dan mee in de koffer naar een semi-permanent huis in Tanzania? Nou euh bijvoorbeeld als eerste gekocht in Nederland…. een thermo legging! En goeie onderbroeken maar ook mijn peugeut pepermolen met zwarte peperkorrels en een echt goeie blikopener. Of wat dacht je van bisonkit lijm gevonden in de keukenla. De mooie houten snijplank en het goeie mes en een wasrekje van de HEMA die je aan de deur kan hangen. En ook mijn lichtgewicht bamboo dekbed en de hangmat die ik nooit heb kunnen gebruiken omdat ik te klein woonde. Het zal jullie in Nederland waarschijnlijk worst wezen maar ik heb een heel jaar de tijd gehad om te denken tjezus het ligt in de Akkerstraat! Ik mis dat! Ik heb ook meegenomen mijn kwasten om te kunnen schilderen en schilderijlijstjes met daarin nog foto’s of dierbare kaarten. En tot slot mijn 2 maskers.  Eentje uit Uganda en een andere herkomst onbekend  gekregen van een goede vriend.

Die andere goede vriend poes Paka was er bij aankomst niet en ook 5 dagen daarna niet. Mijn huis was niet compleet zonder dat beest. Ik heb steeds gevoeld dat Paka belangrijk is voor mij in dit avontuur. Paka hoort bij mij in dit leven nu. Het is een beetje wat De Dijk zingt in het liedje ‘als ze d’r niet is’ en dan is het in dit geval gewoon een kat en een hij want Paka is een kater. Ik heb het geweten en de rest van het team hier in Tanzania ook. Tot op het bot verdrietig en bijna denkend; hij is er echt niet meer, kwam ie op dag 6 toch aanlopen. Allebei zooooo blij! Wat ik iedere dag zie maakt me blij. De pepermolen  ’s ochtends en Paka die langs mijn been strijkt. En vanaf datzelfde plekkie uit het keukenraam de Kili zien maakt het compleet. Mijn thuis. En dan ga ik aan het werk.

Dat werk heeft weer een aanvang genomen. Dit keer is het anders. Waar ik voorheen op weg ging naar weer een nieuw avontuur, zo kom ik nu terug om verder te gaan. Voor het eerst mag en kan ik verder bouwen op wat ik met anderen al neergezet heb. Ik ben daar allerminst zeker over maar die mogelijkheid hebben, is nieuw. Geruster ga ik deze toekomst in, ook omdat ik er meer tijd voor heb. Voorlopig 2 jaar en daarna zie ik verder.

Tot nu toe is het een rollercoaster geweest waarbij ik steeds het gevoel heb van het een naar het ander geslingerd te worden. Na de toch na- kater om en in Nederland en de Akkerstraat werd ik goed ziek en vond ik allemaal lieve mensen op mijn stoep. KVTC staff met eten, studenten met  limoenen. Er is eigenlijk zoveel gebeurd in zo korte tijd.

Ingrijpende en emotionele gebeurtenissen. Het is me niet in de kouwe kleren gaan zitten en weer leer ik veel.

Zoals dat een van onze studentes zoek en kwijt was en ook weer bevrijd is. Zij bleek in een ingewikkeld familie/uithuwelijk drama te zitten. Ik wil erover vertellen omdat dat ook realiteit is. Ze heeft 3 weken in een onwenselijke en onveilige situatie opgesloten gezeten. Meisjes en jonge vrouwen zijn nog altijd vaak niet veilig, ook in dit deel van Tanzania waar het relatief welvarend is. Dat meisjes en jonge vrouwen niet altijd veilig zijn is natuurlijk schokkend maar dat er geen enkele aandacht of opvang voor hen bestaat, is vele malen erger. De studente in kwestie is weer terug en om die reden nu in boarding in plaats van een dagscholier. We begeleiden haar zo goed mogelijk door middel van aandacht, praten en tekenen.

Met het langer hier (of in oost-Afrika) zijn, kom ik steeds dichterbij het echte leven en dat is niet altijd fijn en ook niet altijd wat iedereen wil horen. Tanzania is mooi en de mensen zijn relaxt en lief maar het contrast zoals altijd is groot. Misschien wel meer in deze omgeving waar ik nu ben. Moshi de stad op minder dan 25 km is mooi en groen en welvarend. Kilimanjaro is ook geen arme streek en toch zijn er mensen die niets hebben, in het donker leven, geen wc hebben en kinderen die niet sporen, uitsluiten. Toch worden ook in deze omgeving meisjes uitgehuwelijkt, zijn meisjes vaak onvrij en tweederangs. Er is veel aan de hand.

En wat op andere plaatsen in de wereld aan de hand is, gebeurt ook hier; de rijken worden rijker en de armen armer. De kloof wordt groter. Ik blijf geloven dat educatie een manier is om zelfbewustzijn te leren en vooral ook om jongens en mannen te leren dat het anders kan en moet. Hoe ‘grappig’ het soms ook lijkt dat alle gekken hier nog op straat lopen, zo erg is het ook dat er in deze buurt niets bestaat aan social work, opvang of nog verder weg psychiatrische hulp.

De hand ophouden zit stevig vastgeroest en nog altijd wordt ik na mzungu (witte) toeroepen, gevraagd om snoep.  De kinderen hier in de buurt weten dat ik woest word als ze dat zeggen en vragen, maar een paar kilometer verderop treffen ze misschien wel die witte die snoep en daarna geld geeft of andersom.

Het is niet zozeer iemands schuld,  ik probeer slechts het dilemma weer te geven. Van iets geven en iets krijgen. Al vaker zei ik dat het zit in kennis delen maar zelfs dat is moeilijk want niet de taal maar de verschillende achtergrond en geschiedenis maken bijna alles zo moeilijk verstaanbaar. Hetzelfde willen is niet hetzelfde als hetzelfde kunnen.  En dan heb ik het niet over intelligentie.

Hoe het wel zou moeten weet ik ook niet. Ook dat heb ik al vaker geschreven. Luisteren is een goed idee. Echt goed luisteren is een kunst apart. En daar heb je 2 mensen/partijen voor nodig. Soms is het zo simpel als de vraag ‘wat kun jij en wat kan ik?’. En kunnen we daar dan samen iets uithalen wat nieuw is en het een beetje beter maakt.

In het geval van de studente en mijn geploeter om de zaak aanhangig te maken, staat op een goeie dag Oma op de stoep. Ze heeft besloten om voor haar kleindochter op te komen. Ze heeft het nooit gevraagd, bovendien spreekt ze geen Engels maar we begrijpen elkaar heel erg goed. En dus hebben we de volgende dag met z’n drieen; Oma, studente en ik een officele aanklacht ingediend en die luidde rape.

Mensen kunnen wel wat veranderen.

En zo kom ik aan bij de laatste tijd, het herstarten van de school. Eigenlijk ook geinspireerd door wat ik in een eerder project in Kenia heb ervaren. Je krijgt pas iets van de grond als je de community meehebt. En dus hebben we een brief geschreven dat mensen zich konden melden voor een gedeeltelijk gesponsorde plaats. En het woord was ook dat zij zelf na moesten denken over hun eigen bijdrage op welke manier dan ook. Hartverscheurende verhalen heb ik gehoord. Wie wel, wie niet en wie ben ik om dat te beslissen? Verschrikkelijk.  Al die gesponsorde mensen worden in ieder geval ook deels gesteund door hun eigen extended family maar ook door hun local leaders, pastors of moskee leiders. Het is de enige manier om iedereen verantwoordelijkheid te laten nemen voor goed onderwijs waar iedereen naar snakt. Mijn hoop is dat daardoor, zij het langzaam ook ontwikkeling op andere gebieden plaatsvindt. In het denken in het doen. Het moet ergens beginnen van binnenuit.

Ik heb gezien dat het kan. Bijvoorbeeld in Kenya. Daar staat nu een school die omarmd is door de plaatselijke Masaai gemeenschap. In februari heb ik al die mensen weer terug gezien. De studenten, de chiefs en de honden! Het was een prachtige dag met zo’n 400 Masaai op de been om de eerste Graduation te vieren. Behalve een hartelijk en emotioneel weerzien, is het voor mij het bewijs dat kansen in onderwijs echt hoop geeft op een betere toekomst.

Voor de school hier in Tanzania hoop ik natuurlijk hetzelfde als het gaat om de omarming van de gemeenschap en sponsoring aan Tanzaniaanse zijde. Met de laatste actie zijn we op de goede weg. Dan nog zijn we er niet want de Tanzaniaanse regering geeft weinig prioriteit aan vakonderwijs. Dat is jammer. Ik geloof dat we dezelfde ‘fout’ in Nederland gemaakt hebben toen we de Technische school hebben afgeschaft…   Er gaat hier in Tanzania nog altijd dezelfde grap rond. Een universitair opgeleid iemand zit aan een bureau met achter zich het ingelijste diploma. En als je verder kijkt zie je geen muren. Geen dak. Er was niemand om dat huis te metselen.

Soms hebben Afrika en Nederland dezelfde problemen en dan verschillen we weer weinig. Dat denk ik eigenlijk wel vaker; de wereld kent veel meer overeenkomsten dan verschillen.

Veel liefs van mij, Anne

kenia feb 2016 335 kenia feb 2016 162 kenia feb 2016 132 exams March 2016 001 exams land results soda march 2016 057 exams land results soda march 2016 033 Cecilia Pasen 27 maart 2016 016 2016-03-05 18.19.57 2016-02-05 09.23.21 2016-01-30 16.29.00 2016-01-12 16.47.44 2016-01-06 16.57.05 Akkerstraat

Mijn locatie .

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

5 Responses to HOME

  1. Harro Boekhold says:

    Een mooi verhaal Anne, heel herkenbaar ook. Veel respect voor je doorzettingsvermogen. Kila la heri!

  2. jetty says:

    Beste Anne, ik volg je al sinds je het Afrikaanse avontuur bent begonnen. Het is prachtig om te lezen en de intensiteit van het leven daar en de keuzes die je maakt, vind ik indrukwekkend.
    Hartelijke groet. Jetty

  3. Renate says:

    Goed om te lezen dat het je daar “goed” gaat! xxx

  4. Susan says:

    Goed je weer te lezen Anne! Een Hema wasrekje en thermolegging zijn inderdaad basics, die moet je gewoon hebben. Is het de bedoeling dat de foto van de Akkerstraat op de kop staat als je ‘em opent? Het heeft wel wat in het kader van dit verhaal…
    Fijn dat het daar thuis is (al mis ik je hier wel)!

  5. Marlot says:

    Geweldig Anne!
    Genoten van je verhaal en de eerlijkheid. Ik mis jullie allemaal ontzettend!

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>